است ، مىفرمايد : « در آخرالزمان گروهى هستند كه گروهى ديگر از آنها پيروى مىكنند ؛ رياكارانند ، ابراز زهد و پارسايى مىنمايند ، نوخاستگان ، نادانان ، امر به معروف و نهى از منكر را واجب نشمارند ، مگر وقتى كه خود را از تخفيف و بهانه‌ها در امان بينند . آنان دنباله‌روى لغزش‌هاى عالمان و فساد عمل ايشانند . بر نماز و روزه آنها را قبول دارند در صورتى كه دربارهء جان و مال كسى سخن نگويند و اگر نماز ضررى به ساير عمل آنها ؛ به مال و جانشان داشته باشد ترك مىكنند همان طورى كه بالاترين و ارزشمندترين واجبات را ترك گفته‌اند . امر به معروف و نهى از منكر واجب بزرگى است كه بدان وسيله واجبات به پا داشته مىشوند ، خشم خداى عزّوجلّ بر ايشان پايان مىپذيرد . در صورت ترك اين واجب كيفر الهى همگانى مىشود و نيكان در سراى بدان و خردسالان در خانه بزرگسالان هلاك مىشوند . براستى امر به معروف و نهى از منكر راه و روش پيامبران و صالحان است ، واجب بزرگى است كه تمام واجبات بدان وسيله به پا داشته مىشود و راهها امن و كسب‌ها حلال و از مظلمه‌ها پيشگيرى و زمين آباد و از دشمنان انتقام‌گيرى مىشود و كارها استوار مىگردد . پس با دل‌ها بدىها را زشت شماريد و با زبان‌ها بگوييد و به پيشانى بدكاران بزنيد و در راه خدا از سرزنش‌كنندگان نهراسيد ! بنابراين اگر به راستى پند گيرند و به حق بازگردند هيچ سلطه‌اى بر ايشان نخواهد بود : « إِنَّمَا السَّبِيلُ عَلَى الَّذِينَ يَظْلِمُونَ النَّاسَ وَ يَبْغُونَ فِي الْأَرْضِ